Μια φράση που ακούω πολύ συχνά.
Την έχω πει κι εγώ. Όχι πάντα γιατί την πιστεύω τόσο πολύ, αλλά μάλλον τη λέω κι εγώ κάπως μηχανικά.
Όμως πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια παγίδα. Που οδηγεί τον επιχειρηματία σε δύο επικίνδυνες στάσεις:
- Της ανάγκης: “Ας προσλάβω όποιον βρω, έστω κι αν δεν ταιριάζει”.
- Της απαξίωσης: “Εγώ είμαι πολύ καλός για να δουλέψεις εσύ σε μένα”.
Σκέψου τώρα: Αν ένας άνθρωπος έψαχνε σύντροφο με μία από αυτές τις δύο στάσεις (της ανάγκης ή της απαξίωσης) πόσες πιθανότητες θα είχε να βρει έναν αξιόλογο σύντροφο;
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην εστίαση.
Όταν σκέφτομαι με απελπισία ή με απαξίωση, τότε αναγκάζομαι να παίρνω ανθρώπους που δεν ταιριάζουν στη φιλοσοφία μου.
Και το χειρότερο; Συχνά δεν έχω ιδέα ποια είναι η φιλοσοφία μου ως εργοδότης.
Ως επιχείρηση.
Λέω: “Είμαι ένας καλός άνθρωπος, και θα ήθελα να βρω καλούς ανθρώπους να δουλέψουν μαζί μου”.
Αυτό όμως δεν είναι φιλοσοφία. Δεν δίνει ξεκάθαρες κατευθύνσεις για το:
- πώς θέλω να δουλεύουν,
- πώς να συνεργάζονται μεταξύ τους,
- πώς να φέρονται στους πελάτες,
- πώς να φροντίζουν το φαγητό και τον χώρο.
Έτσι, καταλήγω να έχω μια ομάδα από διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικές αντιλήψεις, χωρίς να υπάρχουν όρια και χωρίς σκοπό πέρα από τον μισθό τους.
Και τότε επικρατεί ο “νόμος της ζούγκλας”: κυριαρχεί ο πιο δυνατός, ο πιο κυριαρχικός χαρακτήρας. Και σε αυτή την περίπτωση ακόμα κι αν έχω καλούς ανθρώπους, αυτός ο τύπος ανθρώπου που θα δημιουργεί ανενόχλητα προβλήματα θα “αναγκάσει” και αυτους να φύγουν τελικά, γιατί δεν θα αντέξουν άλλο.
Το ίδιο ισχύει και στο άλλο άκρο: όταν υπάρχει ένα πολύ αυστηρό, σχεδόν απρόσωπο πλαίσιο. Μπορεί να υπάρχουν κανόνες, αλλά αν λείπει η ανθρωπιά, οι αξίες και το όραμα, τότε λείπει η ψυχή. Και χωρίς ψυχή, καμία ομάδα δεν κρατάει για πολύ.
Γι’ αυτό τελικά χάνω προσωπικό στην εστίαση.
Κι έτσι το «Δεν βρίσκω προσωπικό» δεν είναι τελικά ένα γενικό πρόβλημα. Είναι καθρέφτης της δικής μου στάσης και της δικής μου φιλοσοφίας.
Κι αν σταματήσω να νιώθω θύμα και αρχίσω να αναρωτιέμαι:
“Πώς μπορώ να αλλάξω εγώ ώστε να προσελκύω ανθρώπους που θα θέλουν να δουλεύουν μαζί μου;”
“Πώς μπορώ να γίνω ο εργοδότης που, ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος φύγει για προσωπικούς λόγους, να μου φέρνει άλλους υποψηφίους, μιλώντας με ενθουσιασμό για την εμπειρία του εδώ;
Τότε το παιχνίδι αλλάζει.
Κι από το “Δεν βρίσκω προσωπικό” περνάω στο “Δημιουργώ το περιβάλλον που το προσωπικό βρίσκει εμένα”.